" مسير "

مسير ، همان مسيرِ زندگي

همان جادة ناتمامِ رنج ها

همان غروبِ بي طلوع

همان فرود بي فرازِ زندگي

همان كه در شب سيه به دشنه اي

بُرد گلوي پر ز نالة اسير

 

همان مسير

همان كنايه هاي بي جوابِ زندگي

همان كه با تبر ، بشكند

نهالِ پر اميدِ سال هاي دير

 همان مسير

پر از حوادثِ تلخ و جانگدازِ زندگي ،

كمي صبر كن ،

ز حرف هاي من حاصل و نتيجه اي مگير...

...گفتم از ناخوشي هاي اين مسير

ولي كنون ز من گوش گير!

 همان مسير

همان جادة اميد و آرزو

همان صعودِ بي فرود

همان ساحل و پناهگاهِ زندگي

همان كه در شبِ سيه به لقمه اي

يتيمكان كوفه را كرد سير

 همان مسير

همان حرف هاي عاشقانه و دلگشاي زندگي

چرا كه از قديم گفته اند :

" چو عيبش بگفتي

                        هنرش نيز بگوي "

اي سخن سراي پير !

شعری از خودم

                                                        "مهر تو "

دوست دارم كه به تو عاشق و شيدا گردم

                                                                 از همه دور و زمـان گرد تو تنها گردم

و  به هـر كوي فـقـط نـام تو فرياد كنـم

                                                                 در تمـناي دو  چشمت همه دنيا گردم

مهـر تو هم  ار بـه دل بگيـرم  هيـهـات

                                                                 در پـي قافـله عشق تو همچون گردم

هـر وقـت در  ايـن دايـره افـتـادم بـاز

                                                                 مي كنم عهد كه در راه تو  پر پر گردم

 

نوشته ای از خودم

كاش مي دانستم اين عنكبوت قاب بسته در فكرم به چه مي انديشد؟

و اين صداي مبهم سكوت در پس ديوار ذهنم چه نجوا مي كند ؟

چرا هرگز تلنگري به خودم نمي آورد ،گاهي هيچ نمي پرسد آي ! كجايي؟؟ 

در اين سالها، بي هيچ پرسشي به گوشة تنهايي سردخانة ذهنم نشسته بي صدا.

زمان مرا به كجا مي برد آيا؟ و همين روزن انديشه هاي من، من را ؟ چرا به خاك مي سپرم اين موهبت الهي را؟

باز از نو به خودم فكر مي كنم ، از پس پسمانده هاي بي فكري. و باز مي كنم دريچة غبار آلود آن ديواركذايي را...

و خودم را به زماني مي سپارم كه روز ازل مرا بدان سپردند بي هيچ درك، شايد امروز زمانه دركم كند، شايد هرگز، من همانم كه ... كه از سر بي فكري به خاك تن داده ام شايد و شايد نه!

۸۷/۱۱/۲۵

یک شعر زیبا و خاطره انگیز

 

بي تو مهتاب شبي باز از آن کوچه گذشتم ،

 

همه تن چشم شدم خيره به دنبال تو گشتم

شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم ،

 

شدم آن عاشق ديوانه که بودم

در نهانخانه جانم گل ياد تو درخشيد ،

 

باغ صد خاطره خنديد

عطر صد خاطره پيچيد ،

 

يادم آمد که شبي با هم از آن کوچه گذشتيم

پر گشوديم و درآن خلوت دلخواسته گشتيم ،

 

ساعتي بر لب آن جوي نشستيم

تو همه راز جهان ريخته در چشم سياهت ،

 

من همه محو تماشاي نگاهت

آسمان صاف و شب آرام ،

 

بخت خندان و زمان رام

خوشه ماه فرو ريخته در آب ،

 

شاخه ها دست بر آورده به مهتاب

شب و صحرا و گل و سنگ ،

 

همه دل داده به آواز شباهنگ

يادم آيد تو به من گفتي از اين عشق حذر کن ،

 

لحظه اي چند بر اين آب نظر کن

آب آيينه عشق گذران است ،

 

تو که امروز نگاهت به نگاهي نگران است

باش فردا که دلت با دگران است ،

 

تا فراموش کني چندي از اين شهر سفر کن

با تو گفتم حذر از عشق ؟ ندانم ،

 

سفر از پيش تو ؟ هرگز نتوانم

روز اول که دل من به تمناي تو پر زد ،

 

چون کبوتر لب بام تو نشستم

تو به من سنگ زدي من نه رميدم نه گسستم ،

 

بازگفتم که تو صيادي و من آهوي دشتم

تا به دام تو در افتم همه جا گشتم و گشتم ،

 

حذر از عشق ندانم

سفر از پيش تو هرگز نتوانم نتوانم ،

 

اشکي از شاخه فرو ريخت

مرغ شب ناله تلخي زد و بگريخت ،

 

اشک در چشم تو لرزيد

ماه بر عشق تو خنديد ،

 

يادم آيد که دگر از تو جوابي نشنيدم

پاي در دامن اندوه کشيدم ،

 

نگسستم نرميدم

رفت در ظلمت غم آن شب و شبهاي دگر هم ،

 

نه گرفتي دگر از عاشق آزرده خبر هم

نه کني ديگر از آن کوچه گذر هم ،

 

بي تو اما به چه حالي من از آن کوچه گذشتم 

فريدون مشيري

شعری از خودم

 " مرگ "

و ايـن آخرين آفـتابِ عمـرم بـود                         آخـرين سپـيده قـبـل از مـرگ

در  مــيـان سـيـاهــي اوهـــام                          من در انـديشة همين يك برگ

آخــريـن  بـرگِ دفـتــرِ  عـمـرم                          كـه شـده پـاره پـاره و بی رنگ

زنــدگـي يـكـي ، دو روزي بــود                       روز اول با من و ديگري در جنگ

به هنـگام گريـه چــون سـيـل و                       بـه هنـگام سـوختن شـد سنگ

سنـگِ آتـشيـنِ دهــر كوبـيـد و                        شررش شعله زد بر وجودم رنگ

و كنون بـر سرم سايه اي افكند                     سايه اي! همان ساية كبودِ مرگ

                                                                                                          نجوا

" اي سنگدلان ! "

 اي چشمهاتان خيره بر زمين

و اي دهانهاتان باز مانده از وحشت

شما را راه و گزيري نيست

و گر هم  هست ،

شما را پاي گريزي نيست                                    اي سنگدلان !

چو ساحلِ دريا مشت مي خوريد هر دم

از نعره ها و خشم هاي اين درياي بي پاياب

آن همه خانه ها كه بر سر كسان كرديد آوار

اينك ، خشت خشتش

 بر سر هايتان كوبيده خواهد شد

از هر در كلوخي و از هر بام تيري است زهر آلود

كه بر پيكرِ چون سنگتان آيد فرود                     اي سنگدلان !

آن ناله هاي شبانة پيرزن

تنها و بي كس

نشسته از پس چينه اي ويران

بگيرد چون آهِ مادر ، پايتان را !                       

                                                                                                                   نجوا

شعری از خودم

من اگر  با تو  سر  یاری ندارم 

مکن عیبم که تقصیری ندارم

از این دنیا مرا حاصل همین بود

که غیر از  تو دل آزاری ندارم

اگر دارم سری دیوانه و مست

بدان جز  می تسلایی ندارم

منوچهر آتشي

مرا صدا کن

ای روی آبسالی
 ای روشنای بیشه تارک خواب
یک شب مرا صدا کن در باغ های باد
یک شب مرا صدا کن از آب
ره بر گریوه افتادست
 این کاروان بی سالار
یابوی پیر دکه روغن کشی
با چشم های بسته
 گر مدار گمشدگی می چرخد
 ای روح غار
 ای شعله تلاوت یاری کن
تا قوچ تشنه را که از آبشخوار
از حس کید کچه رمیده
از پشته های سوخته خستگی
و تشنگان قافله های کویر را
 به چشمه سار عافیتی راهبر شوم
ای آفتاب! گفتارم را
 بلاغتی الهام کن
 و شیوه فریفتنی از سراب
تا خستگان نومید را
گامی دگر به پیش برانم
 ای خوابنک بیشه تاریک
 ای روح آب
 یک شب مرا صدا کن از بیشه های باد
یک شب مرا صدا کن از قعر باغ خواب

یاد

یادم از روزی سیه می آید و جای نموری
در میان جنگل بسیار دوری.
آخر فصل زمستان بود و یک سر هر کجا در زیر باران.
مثل این که هر چه کز کرده به جایی
بر نمی آید صدایی.
صف بیاراییده از هر سو تمشک تیغ دار و دوره کرده
جای دنجی را.
یاد آن روز صفا بخشان!
مثل اینکه کنده بودندم تن از هر چیز
می شدم از روی این بام سیه
سوی آن خلوت گل آویز.
تا گذارم گوشه ای از قلب خود را اندر آن جا
تا از آن جا گوشه ای از دلربای خلوت غمناک روزی را
آورم با خویش.

آه! می گویند چون بگذشت روزی
بگذرد هر چیز با آن روز.
باز می گویند خوابی هست کار زندگانی
ز آن نباید یاد کردن
خاطر خود را
بی سبب ناشاد کردن.
بر خلاف یاوه مردم
پیش چشم من ولیکن
نگذرد چیزی بدون سوز.
میکشم تصویر آن را
یاد می آرم از آن روز!

شعري از منوچهر آتشي

وسوسه

سینه کشان فراز می شوم اما
 شوق بلندا و فتح قله ندارم
 چیزی
وسوسه ام می کند
 که در آن بالا
لحظه ای
 طره برفین به باد سرد سپارم
رو در روی آفاق دور

شعری از مریم حیدر زاده

شايد اشتباهه اما عاشقا دروغ مي گن

آدماي مهربون و با وفا دروغ مي گن

اونا كه مي گن كه تا هميشه ديوونتونن

بذا بي پرده بگم كه به شما دروغ مي گن

اونا كه مي ان به اين بهونه ها ، كه اومدن

از توي شهر قشنگ قصه ها ، دروغ مي گن

اونا كه فدات بشم تيكه كلامشون شده

به تموم آسمونا ، به خدا دروغ مي گن

اونا كه با قسم و آيه مي خوان بهت بگن

تا قيامت نمي شن ازت جدا ، دروغ مي گن

"مریم حیدر زاده"

شعري از خودم

 

" جوابِ آتشين "

سرد است خانه

 بي تنورِ گرمِ پرسش هاي بي پاسخ

در پي آشفتگي هاي هفت رنگِ

اين شاخه هاي لختِ خشكيده

سر به سر در اجاقِ صحبتِ مردانِ سرگردان

يكي را بي سبب در جاده هاي

نا تمامِ  رفته بي حاصل ،  سرد مي سوزد

اين چه سرابي است ! چه سرابي ؟!

تا آسمان ، مهتاب مي پرسد :

" كجا يابم جوابِ آتشينِ

 رنج هاي مانده بر دوشِ زمين را

گرم و بي دود "

شعر خودم

پرواز

تــا آخـــر دنـــيا پــــرواز كـــن بـــا مـــن               از روي سرمسـتي آواز كن با من

اين نامـــه هـاي پــر مـهر و شـيريـن را                بـا دســتان گـرمـت بـاز كن با من

گر نغمه اي داري شب تا سحر هر دم                 اين حس زيبا را تو ساز كن با من

نجوا

87/4/5

خوشا اطراف  تهران و خوشا باغات شمرانش
                                            خوشا شبهای شمران و خوشا بزم مقیمانش
شب اندر صحن « زر کنده » مه است آنقدر آکنده
                                        که  گردون  است  شرمنده ، ز  يکتا  ماه  تابانش
نگاران خود آرسته ، بهر یک لحظه یکدسته
                                                بناز آهسته آهسته ، خرامان  در  خیابانش
من بیچاره درویشم ، نه در  فکر  کم  و  بیشم ، 
                                         نه در اندیش تجریشم ، نه در تشویق بستانش
نه من در بند « دربندم » ⁽¹⁾نه بر « زرکنده » ⁽²⁾ پابندم
                                  همانا  «قلهک »  ⁽³⁾ افکندم ، همی دربند  خوبانش
وثوق  دولت و دین را ، ز  من  گوی  این مضامین را:
                                     که بر چین ز ابروان چین را،چنین پر چین مگردانش
سزد کاندر نظری آری ، کنون در هر چمن زاری
                                         نشسته یاری و یاری ، نهاده شانه  بر شانش⁽⁴⁾
چرا در این چنین روئی ، نشان از ما نمی جوئی 
                                    چرا هرگز  نمی گوئی چه  شد  عشقی  و  یارانش؟
جوانان چون بگردهم ،نشینند ی خوش و خرم 
                                       نگوئی  کآن  جوا   کو ؟ چون  نبینی  با  جوانانش
جوان   پاک   پنداری ،  جوان    نیک   افکاری ،
                                          جوان  عارفی ، باری  که  معروف است عرفانش
سزد آمال نکو دارد،جوان است،آرزو دارد ،
                                                همانا    آبرو    دارد  ، بر   امثال  و  اقرانش

1 و 2 و3  سه محل ییلاقی تهران  در بخش شمیرانات  

.4مخفف « شانه اش» می باشد.

شعري از خودم

"بـهـار زنــدگـي"

اي بـهـار زنــدگـي بـا مـن بـگـو اســرار خـود

 اي كه بي حاصل گذشتي بي خبر از حال خود

تك بهـار عـمر تو از يك خـزان افـزون كـه نيـست

 ليـك درياب ايـن دو را از سال هاي عـمر خود 

از نوشته هاي خودم

اميد


در كارزار زندگي شكست خورده ام امّا

امـيدم را بـراي ظــفر از دسـت نـداده ام

آه اي قدم هاي من محكمتر حركت كنيد

قله هاي پيروزي منتظرند كه فتحشان كنم

شعري از سعدي شيرازي

دوستان عزيز سلام ، فقط مي خواستم بگم كه اين شعر زيبا از شيخ اجل سعدي را به انتخاب دوست خوبم آقا عليرضا در وبلاگم يا بهتره بگم وبلاگ خودتون گذاشتم و اميدوارم كه خوشتون بياد. منتظر نظرات ارزشمندتون هستم.

اي ساربان آهسته رو

اي ساربان آهسته رو کآرام جانم مي رود  

وان دل که با خود داشتم با دلستانم مي رود

من مانده ام مهجور از او بيچاره و رنجور از او

گويي که نيشي دور از او در استخوانم مي رود

گفتم به نيرنگ و فسون پنهان کنم ريش درون

پنهان نمي ماند که خون بر آستانم مي رود

محمل بدار اي ساروان تندي مکن با کاروان

کز عشق آن سرو روان گويي روانم مي رود

او مي رود دامن کشان من زهر تنهايي چشان

ديگر مپرس از من نشان کز دل نشانم مي رود

برگشت يار سرکشم بگذاشت عيش ناخوشم

چون مجمري پرآتشم کز سر دخانم مي رود

با آن همه بيداد او وين عهد بي بنياد او

در سينه دارم ياد او يا بر زبانم مي رود

بازآي و بر چشمم نشين اي دلستان نازنين

کآشوب و فرياد از زمين بر آسمانم مي رود

شب تا سحر مي نغنوم و اندرز کس مي نشنوم

وين ره نه قاصد مي روم کز کف عنانم مي رود

گفتم بگريم تا ابل چون خر فروماند به گل

وين نيز نتوانم که دل با کاروانم مي رود

صبر از وصال يار من برگشتن از دلدار من

گر چه نباشد کار من هم کار از آنم مي رود

در رفتن جان از بدن گويند هر نوعي سخن

من خود به چشم خويشتن ديدم که جانم مي رود

سعدي فغان از دست ما لايق نبود اي بي وفا

طاقت نمي آرم جفا کار از فغانم مي رود

 ---------------------------------------------------------------
 در آخر ، هر كدام از دوستان كه از اين به بعد شعر زيبايي به نظرشون رسيد ،در بخش نظرات بگن تا بذارم تو وبلاگ تا ساير دوستان هم استفاده كنند. موفق و پيروز باشيد.

شعري از مهدي اخوان ثالث (م.اميد)

قاصدك ! هان ، چه خبر آوردي ؟

از كجا وز كه خبر آوردي ؟

خوش خبر باشي ، اما ،‌اما

گرد بام و در من بي ثمر مي گردي

انتظار خبري نيست مرا

نه ز ياري نه ز ديار و دياري باري

برو آنجا كه بود چشمي و گوشي با كس

برو آنجا كه تو را منتظرند

قاصدك ! در دل من همه كورند و كرند

دست بردار ازين در وطن خويش غريب

قاصد تجربه هاي همه تلخ

با دلم مي گويد

كه دروغي تو ، دروغ

 كه فريبي تو. ، فريب

قاصدك ! هان ، ولي ... آخر ... اي واي

راستي آيا رفتي با باد ؟

با توام ، آي! كجا رفتي ؟ آي

راستي آيا جايي خبري هست هنوز ؟

مانده خاكستر گرمي ، جايي ؟

در اجاقي طمع شعله نمي بندم خردك شرري هست هنوز ؟

قاصدك ابرهاي همه عالم شب و روز

 در دلم مي گريند

شعری از حضرت مولانا

معشوقه به سامان شد تا باد چنین بادا 

 

معـشـوقــه بـه سـامـان شــد تا باد چنین بادا  کفرش همه ایمان شد تا باد چنین بادا

 

ملکی که پریشان شد از شومی شیطان شد  بـاز آنِ سـلیــمـان شـد تا باد چنین بادا

 

یـاری کـه دلـم خســتی در بــر رخ مـا بستـی   غـمـخـواره یــاران شـد تا باد چنین بادا

 

هـم باده جـدا خـوردی هـم عیـش جـدا کـردی   نک سـرده مهـمـان شد تا باد چنین بادا

 

زان طلـعــت شاهـانـه زان مــشعـلـه خـانه     هر گوشه چو میدان شد تا باد چنین بادا

 

زان خشـم دروغیـنش زان شیوه شیـرینـش      عالـم شـکـرسـتان شـد تا باد چنین بادا

 

شـب رفـت صبوح آمـد غـم رفـت فتـوح آمـد      خورشیـد درخـشان شـد تا باد چنین بادا

 

از دولـت محـزونـان وز هــمت مجـنـونـان        آن سـلسـله جنـبان شد تا باد چنین بادا

 

عـید آمـد و عیـد آمـد یـاری کـه رمیـد آمد         عیـــدانــه فـــراوان شد تا باد چنین بادا

 

ای مطــرب صاحب دل در زیــر مکـن مـنزل      کان زهـره به میزان شد تا باد چنین بادا

 

درویش فریدون شد هم کیسه قارون شد          همـکـاسه سلـطـان شد تا باد چنین بادا

 

آن باد هـوا را بیـن ز افسـون لب شــیرین        بـا نـای در افـغــان شد تا باد چنین بادا

 

فرعـون بدان سختی با آن هـمه بدبـختـی          نک موسی عمران شد تا باد چنین بادا

 

آن گرگ بدان زشتی با جهل و فرامشتی           نک یوسـف کنـعان شد تا باد چنین بادا

 

شمس الحق تبریزی از بس کـه درآمیـز            تـبــریــز خـراسـان شد تا باد چنین بادا

 

از اسـلم شیـطانی شـد نفـس تو ربـانی              ابـلیــس مسلمـان شد تا باد چنین بادا

 

آن ماه چـو تابان شد کونین گلـستان شد            اشخاص همه جان شد تا باد چنین بادا

 

بر روح بــر افـزودی تـا بـود چنیـن بودی           فــر تــو فـــروزان شد تا باد چنین بادا

 

قهرش همه رحمت شد زهرش همه شربت شد   ابـرش شکر افشان شد تا باد چنین بادا

 

از کاخ چه رنگستش وز شاخ چه تنگستش       ایـن گـاو چـو قربـان شد تا باد چنین بادا

 

ارضی چو سمایی شد مقصود سنایی شد           ایـن بــود هـمــه آن شد تا باد چنین بادا

 

خاموش که سرمستم بربست کسی دستم           اندیـشـه پـریشـان شد تا باد چنین بادا

 

 

زندگينامه ارسطو

ارسطو (Aristotle)

---

ارسطو در سال 384 پيش از ميلاد در شهر استاگيرا مقدونيه كه در 300 كيلومتري شمال آتن قرار دارد به دنيا آمد. پدر او دوست و پزشك پادشاه مقدونيه جد اسكندر مقدوني بود.ارسطو در جواني براي تحصيل در آكادمي افلاطون راهي آتن شد . در آنجا توسط افلاطون عقل مجسم (Nous) آكادمي نام گرفت. وي پس از مرگ افلاطون آكادمي را ترك كرد و به آسياي صغير رفت . در آنجا با دختر يك خانواده ثروتمند و پر نفوذ ازدواج كرد. بعد از مدت نه چندان طولاني فيليپ پادشاه مقدونيه ارسطو را براي آموزش فرزندش اسكندر به دربار خود دعوت نمود. زماني كه ارسطو شروع به تربيت اسكندر كرد اسكندر 13 سال داشت . او حدود 12 سال به اين كار مشغول بود.

زندگینامه افلاطون

 

افلاطون (Plato)

---

افلاطون در سال 427 قبل از ميلاد در خانواده اي اشرافي به دنيا آمد. در 18 سالگي با سقراط آشنا شد و مدت 10 سال را به شاگردي سقراط به سر برد. بعد از اعدام سقراط يك سلسله سفر را آغاز كرد كه در طي اين سفرها از نقاط مختلفي از جهان نظير مصر و سيسيل و فلسطين ديدن كرد كه در اين سفرها با انديشه هاي متفاوتي آشنا شد كه تاثير آنها در افكار افلاطون هويدا است.هنگامي كه افلاطون به آتن بازگشت 40 سال داشت. در اين زمان بود كه مدرسه معروفش را به نام آكادمي تاسيس كرد. اين مدرسه را مي توان اولين دانشگاه محسوب كرد كه در آن دروسي نظير فلسفه ، رياضيات و نجوم تدريس مي شد. براي مطالعه افلاطون يقينا بهترين منبع همان آثار اوست كه در قالبي ادبي نوشته شده اند.

زندگینامه سقراط

سقراط

---

سقراط را بيشتر از طريق ارسطو به خصوص شاگردش افلاطون مى شناسيم. زيرا او در طول زندگى اش چيزى ننوشت و بيشتر اطلاعات ما از او از شاگردانش بدست آمده است كه همين امر و مرگ دلخراشش باعث شده است كه در كتب زيادى وى با مسيح مقايسه گردد.
او نخستين فيلسوف مهمى بود كه در آتن به دنيا آمد كه بيشتر عمر خود را صرف گفتگو و مباحثه در كوچه و بازارهاى آتن مى كرد. او جوانانى را از اقشار مختلف و باعقايد گوناگون دور خود جمع مى كردو به گفتگو با آنها مى پرداخت كه بعدها بسيارى از اين جوانان نماينده هاى فكرى فلسفه هاى گوناگون در يونان باستان شدند كه همين امر باعث شد كه مكاتب زيادى سقراط را از خود بدانند.

زندگینامه حضرت مولانا

زندگی مولانا

---

سرزمين دانش خيز ، ادب پرور و سرافراز عزيزمان ايران، دانشمندان، علما، رياضي دانان، حکيمان، منجمين، اديبان، شعراء و... بي شماري را در دامان پاک و پر برکت خود پرورده است که هر يک به گونه اي مايه مباهات و فخر ميهنمان هستند .
شعراي نامدار و پر آوازه ايران با سبکهاي خاص ، الفاظ و معاني شيرين و اشعار بديع خويش که از مبدأ فيض الهي ، قرآن مجيد، احاديث نبوي و ... نشأت گرفته ؛ ايراني ساختند سرشار از ادب ، عرفان و هنر.اينان به گلزار ادبيات ايران و حتي جهان، صفا و طراوت ويژه اي بخشيده اند و تشنگان وادي معرفت را سيراب نموده اند.از ميان آن همه بزرگان ادب ، سرايندگان نظم و نويسندگان نثر، مي توان مولانا جلال الدين محمد بلخي(مولوي)، مشهور به ملاي رومي را نام برد. وي در عرصه دين، عرفان، فلسفه، منطق، تفسير قرآن کريم، قصص قرآن، روايات پيامبر اکرم و ائمه هدي عليهم السلام، علم رجال و علم تاريخ تبحري کم نظير داشت.

غزلی زیبا از مولانا

مهمان شاهم هر شبی بر خوان احسان و وفا

 

مهمان شاهم هر شبی بر خوان احسان و وفا              مهمان صاحب دولتم که دولتش پاینده با

 

بر خوان شیران یک شبی بوزینه​ای همراه شد            استیزه رو گر نیستی او از کجا شیر از کجا

 

بنگر که از شمشیر شه در قهرمان خون می​چکد         آخر چه گستاخی است این والله خطا والله خطا

 

گر طفل شیری پنجه زد بر روی مادر ناگهان                تو دشمن خود نیستی بر وی منه تو پنجه را

 

آن کو ز شیران شیر خورد او شیر باشد نیست مرد        بسیار نقش آدمی دیدم که بود آن اژدها

 

نوح ار چه مردم وار بد طوفان مردم خوار بد               گر هست آتش ذره​ای آن ذره دارد شعله​ها

 

شمشیرم و خون ریز من هم نرمم و هم تیز من           همچون جهان فانیم ظاهر خوش و باطن بلا

 

 

ابراهيم در آتش؛ اثری از احمد شاملو

                          در نیست 
                          راه نیست 
                          شب نیست 
                          ماه نیست 
                                 نه روز و نه آفتاب، 
                          ما بیرون زمان ایستاده ایم 
                                 با دشنه ی تلخی بر گُرده هایمان. 
                         هیچ کس با هیچ کس سخن نمی گوید
                                 که خاموشی به هزار زبان در سخن است. 
                          در مردگان خویش نظر می بندیم
                                                          با طرح خنده ای، 
                          و نوبت خود را انتظار می کشیم
                                                          بی هیچ خنده ای!