شعر خودم

پرواز

تــا آخـــر دنـــيا پــــرواز كـــن بـــا مـــن               از روي سرمسـتي آواز كن با من

اين نامـــه هـاي پــر مـهر و شـيريـن را                بـا دســتان گـرمـت بـاز كن با من

گر نغمه اي داري شب تا سحر هر دم                 اين حس زيبا را تو ساز كن با من

نجوا

87/4/5

شعري از خودم

"بـهـار زنــدگـي"

اي بـهـار زنــدگـي بـا مـن بـگـو اســرار خـود

 اي كه بي حاصل گذشتي بي خبر از حال خود

تك بهـار عـمر تو از يك خـزان افـزون كـه نيـست

 ليـك درياب ايـن دو را از سال هاي عـمر خود 

از نوشته هاي خودم

اميد


در كارزار زندگي شكست خورده ام امّا

امـيدم را بـراي ظــفر از دسـت نـداده ام

آه اي قدم هاي من محكمتر حركت كنيد

قله هاي پيروزي منتظرند كه فتحشان كنم

شعري از سعدي شيرازي

دوستان عزيز سلام ، فقط مي خواستم بگم كه اين شعر زيبا از شيخ اجل سعدي را به انتخاب دوست خوبم آقا عليرضا در وبلاگم يا بهتره بگم وبلاگ خودتون گذاشتم و اميدوارم كه خوشتون بياد. منتظر نظرات ارزشمندتون هستم.

اي ساربان آهسته رو

اي ساربان آهسته رو کآرام جانم مي رود  

وان دل که با خود داشتم با دلستانم مي رود

من مانده ام مهجور از او بيچاره و رنجور از او

گويي که نيشي دور از او در استخوانم مي رود

گفتم به نيرنگ و فسون پنهان کنم ريش درون

پنهان نمي ماند که خون بر آستانم مي رود

محمل بدار اي ساروان تندي مکن با کاروان

کز عشق آن سرو روان گويي روانم مي رود

او مي رود دامن کشان من زهر تنهايي چشان

ديگر مپرس از من نشان کز دل نشانم مي رود

برگشت يار سرکشم بگذاشت عيش ناخوشم

چون مجمري پرآتشم کز سر دخانم مي رود

با آن همه بيداد او وين عهد بي بنياد او

در سينه دارم ياد او يا بر زبانم مي رود

بازآي و بر چشمم نشين اي دلستان نازنين

کآشوب و فرياد از زمين بر آسمانم مي رود

شب تا سحر مي نغنوم و اندرز کس مي نشنوم

وين ره نه قاصد مي روم کز کف عنانم مي رود

گفتم بگريم تا ابل چون خر فروماند به گل

وين نيز نتوانم که دل با کاروانم مي رود

صبر از وصال يار من برگشتن از دلدار من

گر چه نباشد کار من هم کار از آنم مي رود

در رفتن جان از بدن گويند هر نوعي سخن

من خود به چشم خويشتن ديدم که جانم مي رود

سعدي فغان از دست ما لايق نبود اي بي وفا

طاقت نمي آرم جفا کار از فغانم مي رود

 ---------------------------------------------------------------
 در آخر ، هر كدام از دوستان كه از اين به بعد شعر زيبايي به نظرشون رسيد ،در بخش نظرات بگن تا بذارم تو وبلاگ تا ساير دوستان هم استفاده كنند. موفق و پيروز باشيد.

شعري از مهدي اخوان ثالث (م.اميد)

قاصدك ! هان ، چه خبر آوردي ؟

از كجا وز كه خبر آوردي ؟

خوش خبر باشي ، اما ،‌اما

گرد بام و در من بي ثمر مي گردي

انتظار خبري نيست مرا

نه ز ياري نه ز ديار و دياري باري

برو آنجا كه بود چشمي و گوشي با كس

برو آنجا كه تو را منتظرند

قاصدك ! در دل من همه كورند و كرند

دست بردار ازين در وطن خويش غريب

قاصد تجربه هاي همه تلخ

با دلم مي گويد

كه دروغي تو ، دروغ

 كه فريبي تو. ، فريب

قاصدك ! هان ، ولي ... آخر ... اي واي

راستي آيا رفتي با باد ؟

با توام ، آي! كجا رفتي ؟ آي

راستي آيا جايي خبري هست هنوز ؟

مانده خاكستر گرمي ، جايي ؟

در اجاقي طمع شعله نمي بندم خردك شرري هست هنوز ؟

قاصدك ابرهاي همه عالم شب و روز

 در دلم مي گريند

شعری از حضرت مولانا

معشوقه به سامان شد تا باد چنین بادا 

 

معـشـوقــه بـه سـامـان شــد تا باد چنین بادا  کفرش همه ایمان شد تا باد چنین بادا

 

ملکی که پریشان شد از شومی شیطان شد  بـاز آنِ سـلیــمـان شـد تا باد چنین بادا

 

یـاری کـه دلـم خســتی در بــر رخ مـا بستـی   غـمـخـواره یــاران شـد تا باد چنین بادا

 

هـم باده جـدا خـوردی هـم عیـش جـدا کـردی   نک سـرده مهـمـان شد تا باد چنین بادا

 

زان طلـعــت شاهـانـه زان مــشعـلـه خـانه     هر گوشه چو میدان شد تا باد چنین بادا

 

زان خشـم دروغیـنش زان شیوه شیـرینـش      عالـم شـکـرسـتان شـد تا باد چنین بادا

 

شـب رفـت صبوح آمـد غـم رفـت فتـوح آمـد      خورشیـد درخـشان شـد تا باد چنین بادا

 

از دولـت محـزونـان وز هــمت مجـنـونـان        آن سـلسـله جنـبان شد تا باد چنین بادا

 

عـید آمـد و عیـد آمـد یـاری کـه رمیـد آمد         عیـــدانــه فـــراوان شد تا باد چنین بادا

 

ای مطــرب صاحب دل در زیــر مکـن مـنزل      کان زهـره به میزان شد تا باد چنین بادا

 

درویش فریدون شد هم کیسه قارون شد          همـکـاسه سلـطـان شد تا باد چنین بادا

 

آن باد هـوا را بیـن ز افسـون لب شــیرین        بـا نـای در افـغــان شد تا باد چنین بادا

 

فرعـون بدان سختی با آن هـمه بدبـختـی          نک موسی عمران شد تا باد چنین بادا

 

آن گرگ بدان زشتی با جهل و فرامشتی           نک یوسـف کنـعان شد تا باد چنین بادا

 

شمس الحق تبریزی از بس کـه درآمیـز            تـبــریــز خـراسـان شد تا باد چنین بادا

 

از اسـلم شیـطانی شـد نفـس تو ربـانی              ابـلیــس مسلمـان شد تا باد چنین بادا

 

آن ماه چـو تابان شد کونین گلـستان شد            اشخاص همه جان شد تا باد چنین بادا

 

بر روح بــر افـزودی تـا بـود چنیـن بودی           فــر تــو فـــروزان شد تا باد چنین بادا

 

قهرش همه رحمت شد زهرش همه شربت شد   ابـرش شکر افشان شد تا باد چنین بادا

 

از کاخ چه رنگستش وز شاخ چه تنگستش       ایـن گـاو چـو قربـان شد تا باد چنین بادا

 

ارضی چو سمایی شد مقصود سنایی شد           ایـن بــود هـمــه آن شد تا باد چنین بادا

 

خاموش که سرمستم بربست کسی دستم           اندیـشـه پـریشـان شد تا باد چنین بادا

 

 

زندگينامه ارسطو

ارسطو (Aristotle)

---

ارسطو در سال 384 پيش از ميلاد در شهر استاگيرا مقدونيه كه در 300 كيلومتري شمال آتن قرار دارد به دنيا آمد. پدر او دوست و پزشك پادشاه مقدونيه جد اسكندر مقدوني بود.ارسطو در جواني براي تحصيل در آكادمي افلاطون راهي آتن شد . در آنجا توسط افلاطون عقل مجسم (Nous) آكادمي نام گرفت. وي پس از مرگ افلاطون آكادمي را ترك كرد و به آسياي صغير رفت . در آنجا با دختر يك خانواده ثروتمند و پر نفوذ ازدواج كرد. بعد از مدت نه چندان طولاني فيليپ پادشاه مقدونيه ارسطو را براي آموزش فرزندش اسكندر به دربار خود دعوت نمود. زماني كه ارسطو شروع به تربيت اسكندر كرد اسكندر 13 سال داشت . او حدود 12 سال به اين كار مشغول بود.

زندگینامه افلاطون

 

افلاطون (Plato)

---

افلاطون در سال 427 قبل از ميلاد در خانواده اي اشرافي به دنيا آمد. در 18 سالگي با سقراط آشنا شد و مدت 10 سال را به شاگردي سقراط به سر برد. بعد از اعدام سقراط يك سلسله سفر را آغاز كرد كه در طي اين سفرها از نقاط مختلفي از جهان نظير مصر و سيسيل و فلسطين ديدن كرد كه در اين سفرها با انديشه هاي متفاوتي آشنا شد كه تاثير آنها در افكار افلاطون هويدا است.هنگامي كه افلاطون به آتن بازگشت 40 سال داشت. در اين زمان بود كه مدرسه معروفش را به نام آكادمي تاسيس كرد. اين مدرسه را مي توان اولين دانشگاه محسوب كرد كه در آن دروسي نظير فلسفه ، رياضيات و نجوم تدريس مي شد. براي مطالعه افلاطون يقينا بهترين منبع همان آثار اوست كه در قالبي ادبي نوشته شده اند.

زندگینامه سقراط

سقراط

---

سقراط را بيشتر از طريق ارسطو به خصوص شاگردش افلاطون مى شناسيم. زيرا او در طول زندگى اش چيزى ننوشت و بيشتر اطلاعات ما از او از شاگردانش بدست آمده است كه همين امر و مرگ دلخراشش باعث شده است كه در كتب زيادى وى با مسيح مقايسه گردد.
او نخستين فيلسوف مهمى بود كه در آتن به دنيا آمد كه بيشتر عمر خود را صرف گفتگو و مباحثه در كوچه و بازارهاى آتن مى كرد. او جوانانى را از اقشار مختلف و باعقايد گوناگون دور خود جمع مى كردو به گفتگو با آنها مى پرداخت كه بعدها بسيارى از اين جوانان نماينده هاى فكرى فلسفه هاى گوناگون در يونان باستان شدند كه همين امر باعث شد كه مكاتب زيادى سقراط را از خود بدانند.

زندگینامه حضرت مولانا

زندگی مولانا

---

سرزمين دانش خيز ، ادب پرور و سرافراز عزيزمان ايران، دانشمندان، علما، رياضي دانان، حکيمان، منجمين، اديبان، شعراء و... بي شماري را در دامان پاک و پر برکت خود پرورده است که هر يک به گونه اي مايه مباهات و فخر ميهنمان هستند .
شعراي نامدار و پر آوازه ايران با سبکهاي خاص ، الفاظ و معاني شيرين و اشعار بديع خويش که از مبدأ فيض الهي ، قرآن مجيد، احاديث نبوي و ... نشأت گرفته ؛ ايراني ساختند سرشار از ادب ، عرفان و هنر.اينان به گلزار ادبيات ايران و حتي جهان، صفا و طراوت ويژه اي بخشيده اند و تشنگان وادي معرفت را سيراب نموده اند.از ميان آن همه بزرگان ادب ، سرايندگان نظم و نويسندگان نثر، مي توان مولانا جلال الدين محمد بلخي(مولوي)، مشهور به ملاي رومي را نام برد. وي در عرصه دين، عرفان، فلسفه، منطق، تفسير قرآن کريم، قصص قرآن، روايات پيامبر اکرم و ائمه هدي عليهم السلام، علم رجال و علم تاريخ تبحري کم نظير داشت.

غزلی زیبا از مولانا

مهمان شاهم هر شبی بر خوان احسان و وفا

 

مهمان شاهم هر شبی بر خوان احسان و وفا              مهمان صاحب دولتم که دولتش پاینده با

 

بر خوان شیران یک شبی بوزینه​ای همراه شد            استیزه رو گر نیستی او از کجا شیر از کجا

 

بنگر که از شمشیر شه در قهرمان خون می​چکد         آخر چه گستاخی است این والله خطا والله خطا

 

گر طفل شیری پنجه زد بر روی مادر ناگهان                تو دشمن خود نیستی بر وی منه تو پنجه را

 

آن کو ز شیران شیر خورد او شیر باشد نیست مرد        بسیار نقش آدمی دیدم که بود آن اژدها

 

نوح ار چه مردم وار بد طوفان مردم خوار بد               گر هست آتش ذره​ای آن ذره دارد شعله​ها

 

شمشیرم و خون ریز من هم نرمم و هم تیز من           همچون جهان فانیم ظاهر خوش و باطن بلا

 

 

ابراهيم در آتش؛ اثری از احمد شاملو

                          در نیست 
                          راه نیست 
                          شب نیست 
                          ماه نیست 
                                 نه روز و نه آفتاب، 
                          ما بیرون زمان ایستاده ایم 
                                 با دشنه ی تلخی بر گُرده هایمان. 
                         هیچ کس با هیچ کس سخن نمی گوید
                                 که خاموشی به هزار زبان در سخن است. 
                          در مردگان خویش نظر می بندیم
                                                          با طرح خنده ای، 
                          و نوبت خود را انتظار می کشیم
                                                          بی هیچ خنده ای!

غزلی زیبا از مولانا

 

یار مرا غار مرا عشق جگرخوار مرا    

 

یار مرا غار مرا عشق جگرخوار مرا                    یار تویی غار تویی خواجه نگهدار مرا

 

نوح تویی روح تویی فاتح و مفتوح تویی                 سینه مشروح تویی بر در اسرار مرا

 

نور تویی سور تویی دولت منصور تویی                 مرغ که طور تویی خسته به منقار مرا

 

قطره تویی بحر تویی لطف تویی قهر تویی               قند تویی زهر تویی بیش میازار مرا

 

حجره خورشید تویی خانه ناهید تویی                     روضه اومید تویی راه ده ای یار مرا

 

روز تویی روزه تویی حاصل دریوزه تویی              آب تویی کوزه تویی آب ده این بار مرا

 

دانه تویی دام تویی باده تویی جام تویی                  پخته تویی خام تویی خام بمگذار مرا

 

این تن اگر کم تندی راه دلم کم زندی                     راه شدی تا نبدی این همه گفتار مرا

 

 

غزلی زیبا از مولانا

مرده بدم زنده شدم گریه بدم خنده شدم

 

مرده بدم زنده شدم گریه بدم خنده شدم                        دولت عشق آمد و من دولت پاینده شدم

 

دیده سیر است مرا جان دلیر است مرا                        زهره شیر است مرا زهره تابنده شدم

 

گفت که دیوانه نه​ای لایق این خانه نه​ای                     رفتم دیوانه شدم سلسله بندنده شدم

 

گفت که سرمست نه​ای رو که از این دست نه​ای           رفتم و سرمست شدم وز طرب آکنده شدم

 

گفت که تو کشته نه​ای در طرب آغشته نه​ای                پیش رخ زنده کنش کشته و افکنده شدم

 

گفت که تو زیرککی مست خیالی و شکی                     گول شدم هول شدم وز همه برکنده شدم

 

گفت که تو شمع شدی قبله این جمع شدی                    جمع نیم شمع نیم دود پراکنده شدم

 

گفت که شیخی و سری پیش رو و راهبری                    شیخ نیم پیش نیم امر تو را بنده شدم

 

گفت که با بال و پری من پر و بالت ندهم                       در هوس بال و پرش بی​پر و پرکنده شدم

 

گفت مرا دولت نو راه مرو رنجه مشو                          زانک من از لطف و کرم سوی تو آینده شدم

 

گفت مرا عشق کهن از بر ما نقل مکن                         گفتم آری نکنم ساکن و باشنده شدم

 

چشمه خورشید تویی سایه گه بید منم                          چونک زدی بر سر من پست و گدازنده شدم

 

تابش جان یافت دلم وا شد و بشکافت دلم                     اطلس نو بافت دلم دشمن این ژنده شدم

 

صورت جان وقت سحر لاف همی​زد ز بطر                    بنده و خربنده بدم شاه و خداونده شدم

 

شکر کند کاغذ تو از شکر بی​حد تو                             کآمد او در بر من با وی ماننده شدم

 

شکر کند خاک دژم از فلک و چرخ به خم                     کز نظر وگردش او نورپذیرنده شدم

 

شکر کند چرخ فلک از ملک و ملک و ملک                 کز کرم و بخشش او روشن بخشنده شدم

 

شکر کند عارف حق کز همه بردیم سبق                      بر زبر هفت طبق اختر رخشنده شدم

 

زهره بدم ماه شدم چرخ دو صد تاه شدم                       یوسف بودم ز کنون یوسف زاینده شدم

 

از توام ای شهره قمر در من و در خود بنگر                کز اثر خنده تو گلشن خندنده شدم

 

باش چو شطرنج روان خامش و خود جمله زبان           کز رخ آن شاه جهان فرخ و فرخنده شدم

 

 

غزلی زیبا از مولانا

نان پاره ز من بستان جان پاره نخواهد شد

نان پاره ز من بستان جان پاره نخواهد شد     آواره عـشـق ما آواره نـخواهد شد

آن را که منم خرقه عریان نشود هرگز          وان را که منم چاره بیچاره نخواهد شد

آن را که منم منصب معزول کجا گردد          آن خاره که شد گوهر او خاره نخواهد شد

آن قبله مشتاقان ویران نشود هرگز             وان مصحف خاموشان سی پاره نخواهد شد

از اشک شود ساقی این دیده من لیکن         بی نرگس مخمورش خماره نخواهد شد

بیمار شود عاشق اما بنمی میرد ماه            ار چه که لاغر شد استاره نخواهد شد

خاموش کن و چندین غمخواره مشو آخر      آن نفس که شد عاشق اماره نخواهد شد

غزلی زیبا از مولانا

ای نوبهار عاشقان داری خبر از یار ما

ای نوبهار عاشقان داری خبر از یار ما ------------ای از تو آبستن چمن و ای از تو خندان باغ ها

ای بادهای خوش نفس عشاق را فریادرس-------- ای پاکتر از جان و جا آخر کجا بودی کجا

ای فتنه روم و حبش حیران شدم کاین بوی خوش-- پیراهن یوسف بود یا خود روان مصطفی

ای جویبار راستی از جوی یار ماستی -------------بر سینه ها سیناستی بر جان هایی جان فزا

ای قیل و قال توخوش وای جمله اشکال توخوش---ماه توخوش سال توخوش ای سال ومه چاکرتورا

 

 

اشعار زيبا از حضرت مولانا جلال الدين محمد بلخی

 چه دانستم که اين سودا

چه دانستم که اين سودا مرا زينسان کند مجنون

دلم را دوزخی سازد دو چشمم را کند جيحون

چه دانستم که سيلابی مرا ناگاه بربايد

چو کشتيم در اندازد ميان قلزم پر خون

زند موجی بر آن کشتی که تخته تخته بشکافد

که هر تخته فرو ريزد ز گردشهای گوناگون

نهنگی هم برآرد سر خورد آن آب دريا را

چنان دريای بی پايان شود بی آب چون هامون

شکافد نيز آن هامون نهنگ بحرفرسا را

کشد در قعر ناگاهان به دست قهر چون قارون

چو اين تبديلها آمد نه هامون ماند و نه دريا

چه دانم من دگر چون شد که چون غرقست در بيچون

چه دانمهای بسيار است ليکن من نميدانم

که خوردم از دهان بندی در آن دريا کفی افيون

 

اشعار زيبا از حضرت مولانا جلال الدين محمد بلخی

مرا پرسی که چونی بين که چونم

مرا پرسی که چونی بين که چونم               خرابم بيخودم مست جنونم

مرا از کاف و نون اورد در دام                 از ان هيبت دو تا چون کاف و نونم

پريزاده مرا ديوانه کرده است                   مسلمانان که می داند فسونم

پری را چهره ای چون ارغوانست               بنالم که ارغوان را ارغنونم

مگر من خانه ی ماهم چو گردون                که چون گردون ز عشقش بی سکونم

غلط گفتم مزاج عشق دارم                      ز دوران و سکونتها برونم

درون خرقه ی صدرنگ قالب                   خيال باد شکل ابگونم

چه جای باد و ابست اب برادر                  که همچون عقل کلی من ذوف