غزلی زیبا از مولانا

ای نوبهار عاشقان داری خبر از یار ما

ای نوبهار عاشقان داری خبر از یار ما ------------ای از تو آبستن چمن و ای از تو خندان باغ ها

ای بادهای خوش نفس عشاق را فریادرس-------- ای پاکتر از جان و جا آخر کجا بودی کجا

ای فتنه روم و حبش حیران شدم کاین بوی خوش-- پیراهن یوسف بود یا خود روان مصطفی

ای جویبار راستی از جوی یار ماستی -------------بر سینه ها سیناستی بر جان هایی جان فزا

ای قیل و قال توخوش وای جمله اشکال توخوش---ماه توخوش سال توخوش ای سال ومه چاکرتورا

 

 

اشعار زيبا از حضرت مولانا جلال الدين محمد بلخی

 چه دانستم که اين سودا

چه دانستم که اين سودا مرا زينسان کند مجنون

دلم را دوزخی سازد دو چشمم را کند جيحون

چه دانستم که سيلابی مرا ناگاه بربايد

چو کشتيم در اندازد ميان قلزم پر خون

زند موجی بر آن کشتی که تخته تخته بشکافد

که هر تخته فرو ريزد ز گردشهای گوناگون

نهنگی هم برآرد سر خورد آن آب دريا را

چنان دريای بی پايان شود بی آب چون هامون

شکافد نيز آن هامون نهنگ بحرفرسا را

کشد در قعر ناگاهان به دست قهر چون قارون

چو اين تبديلها آمد نه هامون ماند و نه دريا

چه دانم من دگر چون شد که چون غرقست در بيچون

چه دانمهای بسيار است ليکن من نميدانم

که خوردم از دهان بندی در آن دريا کفی افيون

 

اشعار زيبا از حضرت مولانا جلال الدين محمد بلخی

مرا پرسی که چونی بين که چونم

مرا پرسی که چونی بين که چونم               خرابم بيخودم مست جنونم

مرا از کاف و نون اورد در دام                 از ان هيبت دو تا چون کاف و نونم

پريزاده مرا ديوانه کرده است                   مسلمانان که می داند فسونم

پری را چهره ای چون ارغوانست               بنالم که ارغوان را ارغنونم

مگر من خانه ی ماهم چو گردون                که چون گردون ز عشقش بی سکونم

غلط گفتم مزاج عشق دارم                      ز دوران و سکونتها برونم

درون خرقه ی صدرنگ قالب                   خيال باد شکل ابگونم

چه جای باد و ابست اب برادر                  که همچون عقل کلی من ذوفنونم

بکش ای عشق کلی جزو خود را               که اينجا در کشاکش ها زبونم

ز هجرت می کشم بار جهانی                   که گويی من جهانی را ستونم

به صورت کمترم از نيم ذره                    ز روی عشق از عالم فزونم

يکی قطره که هم قطرهست و دريا              من اين اشکالها را ازمونم

نمی گويم که من اين گفت عشقست             در اين نکته من از لا يعلمونم

که اين قثه هزاران سالگانست                  چه دانم که من طفل از کنونم

سخن مقلوب می گويم که کرده است            جهان بازگونه بازگونم

سخن انگه شنو از من که به جهد              ازين گرداب ها جان حرونم

حديث اب و گل جمله شجونست                 چه يکرنگی کنم چون در شجونم

غلط گفتم که يکرنگم چو خورشيد              ولی در ابر اين دنيای دونم

خمش کن خاک ادم را مشوران                 که اينجا چون پری من در کمونم

 

اشعار زيبا از حضرت مولانا جلال الدين محمد بلخی

        آنکه بی باده کند                         

آنکه بی باده کند جان مرا مست کجاست

آنکه بيرون کند از جان و دلم دست کجاست

آنکه سوگند خورم جز به سر او نخورم

آنکه سوگند من و توبه ام اشکست کجاست

آنکه جانها به سحر نعره زنانند از او

آنکه ما را غمش از جای ببرده است کجاست

جان جانست اگر جای ندارد چه عجب

اين که جا می طلبد در تن ما هست کجاست

پرده ی روشن دل بست و خيالات نمود

آنکه در پرده چنين پرده ی دل بست کجاست

عقل تا مست نشد چون و چرا پست نشد

آنکه او مست شداز چون و چرا رشت کجاست

قابوس نامه

«ما را صنما همی بدی پیش آری ** از ما تو چرا امید نیکی داری.»

 

«رو رو جانا همی غلط پنداری ** گندم نتوان درود چون جو کاری.»

 

«مال را عوض بود جان را نبود.»

 

«مثال پادشاه زادگان مثال مرغابی بود و مرغابی بچه را شنا نباید آموخت.»

 

«مردم بی قدر را زنده مشمار.»

 

«مردم را به مردم آزمای پس به خویشتن که هرکه به کسی نشاید به تو نیز نشاید.»

 

«مرگ به دان که نیاز به همسران.»

 

«مستی در قدح بازپسین بود.»