غزلی زیبا از مولانا

 

یار مرا غار مرا عشق جگرخوار مرا    

 

یار مرا غار مرا عشق جگرخوار مرا                    یار تویی غار تویی خواجه نگهدار مرا

 

نوح تویی روح تویی فاتح و مفتوح تویی                 سینه مشروح تویی بر در اسرار مرا

 

نور تویی سور تویی دولت منصور تویی                 مرغ که طور تویی خسته به منقار مرا

 

قطره تویی بحر تویی لطف تویی قهر تویی               قند تویی زهر تویی بیش میازار مرا

 

حجره خورشید تویی خانه ناهید تویی                     روضه اومید تویی راه ده ای یار مرا

 

روز تویی روزه تویی حاصل دریوزه تویی              آب تویی کوزه تویی آب ده این بار مرا

 

دانه تویی دام تویی باده تویی جام تویی                  پخته تویی خام تویی خام بمگذار مرا

 

این تن اگر کم تندی راه دلم کم زندی                     راه شدی تا نبدی این همه گفتار مرا

 

 

غزلی زیبا از مولانا

مرده بدم زنده شدم گریه بدم خنده شدم

 

مرده بدم زنده شدم گریه بدم خنده شدم                        دولت عشق آمد و من دولت پاینده شدم

 

دیده سیر است مرا جان دلیر است مرا                        زهره شیر است مرا زهره تابنده شدم

 

گفت که دیوانه نه​ای لایق این خانه نه​ای                     رفتم دیوانه شدم سلسله بندنده شدم

 

گفت که سرمست نه​ای رو که از این دست نه​ای           رفتم و سرمست شدم وز طرب آکنده شدم

 

گفت که تو کشته نه​ای در طرب آغشته نه​ای                پیش رخ زنده کنش کشته و افکنده شدم

 

گفت که تو زیرککی مست خیالی و شکی                     گول شدم هول شدم وز همه برکنده شدم

 

گفت که تو شمع شدی قبله این جمع شدی                    جمع نیم شمع نیم دود پراکنده شدم

 

گفت که شیخی و سری پیش رو و راهبری                    شیخ نیم پیش نیم امر تو را بنده شدم

 

گفت که با بال و پری من پر و بالت ندهم                       در هوس بال و پرش بی​پر و پرکنده شدم

 

گفت مرا دولت نو راه مرو رنجه مشو                          زانک من از لطف و کرم سوی تو آینده شدم

 

گفت مرا عشق کهن از بر ما نقل مکن                         گفتم آری نکنم ساکن و باشنده شدم

 

چشمه خورشید تویی سایه گه بید منم                          چونک زدی بر سر من پست و گدازنده شدم

 

تابش جان یافت دلم وا شد و بشکافت دلم                     اطلس نو بافت دلم دشمن این ژنده شدم

 

صورت جان وقت سحر لاف همی​زد ز بطر                    بنده و خربنده بدم شاه و خداونده شدم

 

شکر کند کاغذ تو از شکر بی​حد تو                             کآمد او در بر من با وی ماننده شدم

 

شکر کند خاک دژم از فلک و چرخ به خم                     کز نظر وگردش او نورپذیرنده شدم

 

شکر کند چرخ فلک از ملک و ملک و ملک                 کز کرم و بخشش او روشن بخشنده شدم

 

شکر کند عارف حق کز همه بردیم سبق                      بر زبر هفت طبق اختر رخشنده شدم

 

زهره بدم ماه شدم چرخ دو صد تاه شدم                       یوسف بودم ز کنون یوسف زاینده شدم

 

از توام ای شهره قمر در من و در خود بنگر                کز اثر خنده تو گلشن خندنده شدم

 

باش چو شطرنج روان خامش و خود جمله زبان           کز رخ آن شاه جهان فرخ و فرخنده شدم

 

 

غزلی زیبا از مولانا

نان پاره ز من بستان جان پاره نخواهد شد

نان پاره ز من بستان جان پاره نخواهد شد     آواره عـشـق ما آواره نـخواهد شد

آن را که منم خرقه عریان نشود هرگز          وان را که منم چاره بیچاره نخواهد شد

آن را که منم منصب معزول کجا گردد          آن خاره که شد گوهر او خاره نخواهد شد

آن قبله مشتاقان ویران نشود هرگز             وان مصحف خاموشان سی پاره نخواهد شد

از اشک شود ساقی این دیده من لیکن         بی نرگس مخمورش خماره نخواهد شد

بیمار شود عاشق اما بنمی میرد ماه            ار چه که لاغر شد استاره نخواهد شد

خاموش کن و چندین غمخواره مشو آخر      آن نفس که شد عاشق اماره نخواهد شد