یک شعر زیبا و خاطره انگیز

 

بي تو مهتاب شبي باز از آن کوچه گذشتم ،

 

همه تن چشم شدم خيره به دنبال تو گشتم

شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم ،

 

شدم آن عاشق ديوانه که بودم

در نهانخانه جانم گل ياد تو درخشيد ،

 

باغ صد خاطره خنديد

عطر صد خاطره پيچيد ،

 

يادم آمد که شبي با هم از آن کوچه گذشتيم

پر گشوديم و درآن خلوت دلخواسته گشتيم ،

 

ساعتي بر لب آن جوي نشستيم

تو همه راز جهان ريخته در چشم سياهت ،

 

من همه محو تماشاي نگاهت

آسمان صاف و شب آرام ،

 

بخت خندان و زمان رام

خوشه ماه فرو ريخته در آب ،

 

شاخه ها دست بر آورده به مهتاب

شب و صحرا و گل و سنگ ،

 

همه دل داده به آواز شباهنگ

يادم آيد تو به من گفتي از اين عشق حذر کن ،

 

لحظه اي چند بر اين آب نظر کن

آب آيينه عشق گذران است ،

 

تو که امروز نگاهت به نگاهي نگران است

باش فردا که دلت با دگران است ،

 

تا فراموش کني چندي از اين شهر سفر کن

با تو گفتم حذر از عشق ؟ ندانم ،

 

سفر از پيش تو ؟ هرگز نتوانم

روز اول که دل من به تمناي تو پر زد ،

 

چون کبوتر لب بام تو نشستم

تو به من سنگ زدي من نه رميدم نه گسستم ،

 

بازگفتم که تو صيادي و من آهوي دشتم

تا به دام تو در افتم همه جا گشتم و گشتم ،

 

حذر از عشق ندانم

سفر از پيش تو هرگز نتوانم نتوانم ،

 

اشکي از شاخه فرو ريخت

مرغ شب ناله تلخي زد و بگريخت ،

 

اشک در چشم تو لرزيد

ماه بر عشق تو خنديد ،

 

يادم آيد که دگر از تو جوابي نشنيدم

پاي در دامن اندوه کشيدم ،

 

نگسستم نرميدم

رفت در ظلمت غم آن شب و شبهاي دگر هم ،

 

نه گرفتي دگر از عاشق آزرده خبر هم

نه کني ديگر از آن کوچه گذر هم ،

 

بي تو اما به چه حالي من از آن کوچه گذشتم 

فريدون مشيري