شعری از خودم

                                                        "مهر تو "

دوست دارم كه به تو عاشق و شيدا گردم

                                                                 از همه دور و زمـان گرد تو تنها گردم

و  به هـر كوي فـقـط نـام تو فرياد كنـم

                                                                 در تمـناي دو  چشمت همه دنيا گردم

مهـر تو هم  ار بـه دل بگيـرم  هيـهـات

                                                                 در پـي قافـله عشق تو همچون گردم

هـر وقـت در  ايـن دايـره افـتـادم بـاز

                                                                 مي كنم عهد كه در راه تو  پر پر گردم

 

یک شعر زیبا و خاطره انگیز

 

بي تو مهتاب شبي باز از آن کوچه گذشتم ،

 

همه تن چشم شدم خيره به دنبال تو گشتم

شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم ،

 

شدم آن عاشق ديوانه که بودم

در نهانخانه جانم گل ياد تو درخشيد ،

 

باغ صد خاطره خنديد

عطر صد خاطره پيچيد ،

 

يادم آمد که شبي با هم از آن کوچه گذشتيم

پر گشوديم و درآن خلوت دلخواسته گشتيم ،

 

ساعتي بر لب آن جوي نشستيم

تو همه راز جهان ريخته در چشم سياهت ،

 

من همه محو تماشاي نگاهت

آسمان صاف و شب آرام ،

 

بخت خندان و زمان رام

خوشه ماه فرو ريخته در آب ،

 

شاخه ها دست بر آورده به مهتاب

شب و صحرا و گل و سنگ ،

 

همه دل داده به آواز شباهنگ

يادم آيد تو به من گفتي از اين عشق حذر کن ،

 

لحظه اي چند بر اين آب نظر کن

آب آيينه عشق گذران است ،

 

تو که امروز نگاهت به نگاهي نگران است

باش فردا که دلت با دگران است ،

 

تا فراموش کني چندي از اين شهر سفر کن

با تو گفتم حذر از عشق ؟ ندانم ،

 

سفر از پيش تو ؟ هرگز نتوانم

روز اول که دل من به تمناي تو پر زد ،

 

چون کبوتر لب بام تو نشستم

تو به من سنگ زدي من نه رميدم نه گسستم ،

 

بازگفتم که تو صيادي و من آهوي دشتم

تا به دام تو در افتم همه جا گشتم و گشتم ،

 

حذر از عشق ندانم

سفر از پيش تو هرگز نتوانم نتوانم ،

 

اشکي از شاخه فرو ريخت

مرغ شب ناله تلخي زد و بگريخت ،

 

اشک در چشم تو لرزيد

ماه بر عشق تو خنديد ،

 

يادم آيد که دگر از تو جوابي نشنيدم

پاي در دامن اندوه کشيدم ،

 

نگسستم نرميدم

رفت در ظلمت غم آن شب و شبهاي دگر هم ،

 

نه گرفتي دگر از عاشق آزرده خبر هم

نه کني ديگر از آن کوچه گذر هم ،

 

بي تو اما به چه حالي من از آن کوچه گذشتم 

فريدون مشيري

شعری از خودم

 " مرگ "

و ايـن آخرين آفـتابِ عمـرم بـود                         آخـرين سپـيده قـبـل از مـرگ

در  مــيـان سـيـاهــي اوهـــام                          من در انـديشة همين يك برگ

آخــريـن  بـرگِ دفـتــرِ  عـمـرم                          كـه شـده پـاره پـاره و بی رنگ

زنــدگـي يـكـي ، دو روزي بــود                       روز اول با من و ديگري در جنگ

به هنـگام گريـه چــون سـيـل و                       بـه هنـگام سـوختن شـد سنگ

سنـگِ آتـشيـنِ دهــر كوبـيـد و                        شررش شعله زد بر وجودم رنگ

و كنون بـر سرم سايه اي افكند                     سايه اي! همان ساية كبودِ مرگ

                                                                                                          نجوا

" اي سنگدلان ! "

 اي چشمهاتان خيره بر زمين

و اي دهانهاتان باز مانده از وحشت

شما را راه و گزيري نيست

و گر هم  هست ،

شما را پاي گريزي نيست                                    اي سنگدلان !

چو ساحلِ دريا مشت مي خوريد هر دم

از نعره ها و خشم هاي اين درياي بي پاياب

آن همه خانه ها كه بر سر كسان كرديد آوار

اينك ، خشت خشتش

 بر سر هايتان كوبيده خواهد شد

از هر در كلوخي و از هر بام تيري است زهر آلود

كه بر پيكرِ چون سنگتان آيد فرود                     اي سنگدلان !

آن ناله هاي شبانة پيرزن

تنها و بي كس

نشسته از پس چينه اي ويران

بگيرد چون آهِ مادر ، پايتان را !                       

                                                                                                                   نجوا

شعری از خودم

من اگر  با تو  سر  یاری ندارم 

مکن عیبم که تقصیری ندارم

از این دنیا مرا حاصل همین بود

که غیر از  تو دل آزاری ندارم

اگر دارم سری دیوانه و مست

بدان جز  می تسلایی ندارم

شعري از خودم

 

" جوابِ آتشين "

سرد است خانه

 بي تنورِ گرمِ پرسش هاي بي پاسخ

در پي آشفتگي هاي هفت رنگِ

اين شاخه هاي لختِ خشكيده

سر به سر در اجاقِ صحبتِ مردانِ سرگردان

يكي را بي سبب در جاده هاي

نا تمامِ  رفته بي حاصل ،  سرد مي سوزد

اين چه سرابي است ! چه سرابي ؟!

تا آسمان ، مهتاب مي پرسد :

" كجا يابم جوابِ آتشينِ

 رنج هاي مانده بر دوشِ زمين را

گرم و بي دود "

شعر خودم

پرواز

تــا آخـــر دنـــيا پــــرواز كـــن بـــا مـــن               از روي سرمسـتي آواز كن با من

اين نامـــه هـاي پــر مـهر و شـيريـن را                بـا دســتان گـرمـت بـاز كن با من

گر نغمه اي داري شب تا سحر هر دم                 اين حس زيبا را تو ساز كن با من

نجوا

87/4/5

شعري از خودم

"بـهـار زنــدگـي"

اي بـهـار زنــدگـي بـا مـن بـگـو اســرار خـود

 اي كه بي حاصل گذشتي بي خبر از حال خود

تك بهـار عـمر تو از يك خـزان افـزون كـه نيـست

 ليـك درياب ايـن دو را از سال هاي عـمر خود 

شعري از سعدي شيرازي

دوستان عزيز سلام ، فقط مي خواستم بگم كه اين شعر زيبا از شيخ اجل سعدي را به انتخاب دوست خوبم آقا عليرضا در وبلاگم يا بهتره بگم وبلاگ خودتون گذاشتم و اميدوارم كه خوشتون بياد. منتظر نظرات ارزشمندتون هستم.

اي ساربان آهسته رو

اي ساربان آهسته رو کآرام جانم مي رود  

وان دل که با خود داشتم با دلستانم مي رود

من مانده ام مهجور از او بيچاره و رنجور از او

گويي که نيشي دور از او در استخوانم مي رود

گفتم به نيرنگ و فسون پنهان کنم ريش درون

پنهان نمي ماند که خون بر آستانم مي رود

محمل بدار اي ساروان تندي مکن با کاروان

کز عشق آن سرو روان گويي روانم مي رود

او مي رود دامن کشان من زهر تنهايي چشان

ديگر مپرس از من نشان کز دل نشانم مي رود

برگشت يار سرکشم بگذاشت عيش ناخوشم

چون مجمري پرآتشم کز سر دخانم مي رود

با آن همه بيداد او وين عهد بي بنياد او

در سينه دارم ياد او يا بر زبانم مي رود

بازآي و بر چشمم نشين اي دلستان نازنين

کآشوب و فرياد از زمين بر آسمانم مي رود

شب تا سحر مي نغنوم و اندرز کس مي نشنوم

وين ره نه قاصد مي روم کز کف عنانم مي رود

گفتم بگريم تا ابل چون خر فروماند به گل

وين نيز نتوانم که دل با کاروانم مي رود

صبر از وصال يار من برگشتن از دلدار من

گر چه نباشد کار من هم کار از آنم مي رود

در رفتن جان از بدن گويند هر نوعي سخن

من خود به چشم خويشتن ديدم که جانم مي رود

سعدي فغان از دست ما لايق نبود اي بي وفا

طاقت نمي آرم جفا کار از فغانم مي رود

 ---------------------------------------------------------------
 در آخر ، هر كدام از دوستان كه از اين به بعد شعر زيبايي به نظرشون رسيد ،در بخش نظرات بگن تا بذارم تو وبلاگ تا ساير دوستان هم استفاده كنند. موفق و پيروز باشيد.

شعري از مهدي اخوان ثالث (م.اميد)

قاصدك ! هان ، چه خبر آوردي ؟

از كجا وز كه خبر آوردي ؟

خوش خبر باشي ، اما ،‌اما

گرد بام و در من بي ثمر مي گردي

انتظار خبري نيست مرا

نه ز ياري نه ز ديار و دياري باري

برو آنجا كه بود چشمي و گوشي با كس

برو آنجا كه تو را منتظرند

قاصدك ! در دل من همه كورند و كرند

دست بردار ازين در وطن خويش غريب

قاصد تجربه هاي همه تلخ

با دلم مي گويد

كه دروغي تو ، دروغ

 كه فريبي تو. ، فريب

قاصدك ! هان ، ولي ... آخر ... اي واي

راستي آيا رفتي با باد ؟

با توام ، آي! كجا رفتي ؟ آي

راستي آيا جايي خبري هست هنوز ؟

مانده خاكستر گرمي ، جايي ؟

در اجاقي طمع شعله نمي بندم خردك شرري هست هنوز ؟

قاصدك ابرهاي همه عالم شب و روز

 در دلم مي گريند

شعری از حضرت مولانا

معشوقه به سامان شد تا باد چنین بادا 

 

معـشـوقــه بـه سـامـان شــد تا باد چنین بادا  کفرش همه ایمان شد تا باد چنین بادا

 

ملکی که پریشان شد از شومی شیطان شد  بـاز آنِ سـلیــمـان شـد تا باد چنین بادا

 

یـاری کـه دلـم خســتی در بــر رخ مـا بستـی   غـمـخـواره یــاران شـد تا باد چنین بادا

 

هـم باده جـدا خـوردی هـم عیـش جـدا کـردی   نک سـرده مهـمـان شد تا باد چنین بادا

 

زان طلـعــت شاهـانـه زان مــشعـلـه خـانه     هر گوشه چو میدان شد تا باد چنین بادا

 

زان خشـم دروغیـنش زان شیوه شیـرینـش      عالـم شـکـرسـتان شـد تا باد چنین بادا

 

شـب رفـت صبوح آمـد غـم رفـت فتـوح آمـد      خورشیـد درخـشان شـد تا باد چنین بادا

 

از دولـت محـزونـان وز هــمت مجـنـونـان        آن سـلسـله جنـبان شد تا باد چنین بادا

 

عـید آمـد و عیـد آمـد یـاری کـه رمیـد آمد         عیـــدانــه فـــراوان شد تا باد چنین بادا

 

ای مطــرب صاحب دل در زیــر مکـن مـنزل      کان زهـره به میزان شد تا باد چنین بادا

 

درویش فریدون شد هم کیسه قارون شد          همـکـاسه سلـطـان شد تا باد چنین بادا

 

آن باد هـوا را بیـن ز افسـون لب شــیرین        بـا نـای در افـغــان شد تا باد چنین بادا

 

فرعـون بدان سختی با آن هـمه بدبـختـی          نک موسی عمران شد تا باد چنین بادا

 

آن گرگ بدان زشتی با جهل و فرامشتی           نک یوسـف کنـعان شد تا باد چنین بادا

 

شمس الحق تبریزی از بس کـه درآمیـز            تـبــریــز خـراسـان شد تا باد چنین بادا

 

از اسـلم شیـطانی شـد نفـس تو ربـانی              ابـلیــس مسلمـان شد تا باد چنین بادا

 

آن ماه چـو تابان شد کونین گلـستان شد            اشخاص همه جان شد تا باد چنین بادا

 

بر روح بــر افـزودی تـا بـود چنیـن بودی           فــر تــو فـــروزان شد تا باد چنین بادا

 

قهرش همه رحمت شد زهرش همه شربت شد   ابـرش شکر افشان شد تا باد چنین بادا

 

از کاخ چه رنگستش وز شاخ چه تنگستش       ایـن گـاو چـو قربـان شد تا باد چنین بادا

 

ارضی چو سمایی شد مقصود سنایی شد           ایـن بــود هـمــه آن شد تا باد چنین بادا

 

خاموش که سرمستم بربست کسی دستم           اندیـشـه پـریشـان شد تا باد چنین بادا

 

 

غزلی زیبا از مولانا

مهمان شاهم هر شبی بر خوان احسان و وفا

 

مهمان شاهم هر شبی بر خوان احسان و وفا              مهمان صاحب دولتم که دولتش پاینده با

 

بر خوان شیران یک شبی بوزینه​ای همراه شد            استیزه رو گر نیستی او از کجا شیر از کجا

 

بنگر که از شمشیر شه در قهرمان خون می​چکد         آخر چه گستاخی است این والله خطا والله خطا

 

گر طفل شیری پنجه زد بر روی مادر ناگهان                تو دشمن خود نیستی بر وی منه تو پنجه را

 

آن کو ز شیران شیر خورد او شیر باشد نیست مرد        بسیار نقش آدمی دیدم که بود آن اژدها

 

نوح ار چه مردم وار بد طوفان مردم خوار بد               گر هست آتش ذره​ای آن ذره دارد شعله​ها

 

شمشیرم و خون ریز من هم نرمم و هم تیز من           همچون جهان فانیم ظاهر خوش و باطن بلا

 

 

ابراهيم در آتش؛ اثری از احمد شاملو

                          در نیست 
                          راه نیست 
                          شب نیست 
                          ماه نیست 
                                 نه روز و نه آفتاب، 
                          ما بیرون زمان ایستاده ایم 
                                 با دشنه ی تلخی بر گُرده هایمان. 
                         هیچ کس با هیچ کس سخن نمی گوید
                                 که خاموشی به هزار زبان در سخن است. 
                          در مردگان خویش نظر می بندیم
                                                          با طرح خنده ای، 
                          و نوبت خود را انتظار می کشیم
                                                          بی هیچ خنده ای!

غزلی زیبا از مولانا

 

یار مرا غار مرا عشق جگرخوار مرا    

 

یار مرا غار مرا عشق جگرخوار مرا                    یار تویی غار تویی خواجه نگهدار مرا

 

نوح تویی روح تویی فاتح و مفتوح تویی                 سینه مشروح تویی بر در اسرار مرا

 

نور تویی سور تویی دولت منصور تویی                 مرغ که طور تویی خسته به منقار مرا

 

قطره تویی بحر تویی لطف تویی قهر تویی               قند تویی زهر تویی بیش میازار مرا

 

حجره خورشید تویی خانه ناهید تویی                     روضه اومید تویی راه ده ای یار مرا

 

روز تویی روزه تویی حاصل دریوزه تویی              آب تویی کوزه تویی آب ده این بار مرا

 

دانه تویی دام تویی باده تویی جام تویی                  پخته تویی خام تویی خام بمگذار مرا

 

این تن اگر کم تندی راه دلم کم زندی                     راه شدی تا نبدی این همه گفتار مرا

 

 

غزلی زیبا از مولانا

مرده بدم زنده شدم گریه بدم خنده شدم

 

مرده بدم زنده شدم گریه بدم خنده شدم                        دولت عشق آمد و من دولت پاینده شدم

 

دیده سیر است مرا جان دلیر است مرا                        زهره شیر است مرا زهره تابنده شدم

 

گفت که دیوانه نه​ای لایق این خانه نه​ای                     رفتم دیوانه شدم سلسله بندنده شدم

 

گفت که سرمست نه​ای رو که از این دست نه​ای           رفتم و سرمست شدم وز طرب آکنده شدم

 

گفت که تو کشته نه​ای در طرب آغشته نه​ای                پیش رخ زنده کنش کشته و افکنده شدم

 

گفت که تو زیرککی مست خیالی و شکی                     گول شدم هول شدم وز همه برکنده شدم

 

گفت که تو شمع شدی قبله این جمع شدی                    جمع نیم شمع نیم دود پراکنده شدم

 

گفت که شیخی و سری پیش رو و راهبری                    شیخ نیم پیش نیم امر تو را بنده شدم

 

گفت که با بال و پری من پر و بالت ندهم                       در هوس بال و پرش بی​پر و پرکنده شدم

 

گفت مرا دولت نو راه مرو رنجه مشو                          زانک من از لطف و کرم سوی تو آینده شدم

 

گفت مرا عشق کهن از بر ما نقل مکن                         گفتم آری نکنم ساکن و باشنده شدم

 

چشمه خورشید تویی سایه گه بید منم                          چونک زدی بر سر من پست و گدازنده شدم

 

تابش جان یافت دلم وا شد و بشکافت دلم                     اطلس نو بافت دلم دشمن این ژنده شدم

 

صورت جان وقت سحر لاف همی​زد ز بطر                    بنده و خربنده بدم شاه و خداونده شدم

 

شکر کند کاغذ تو از شکر بی​حد تو                             کآمد او در بر من با وی ماننده شدم

 

شکر کند خاک دژم از فلک و چرخ به خم                     کز نظر وگردش او نورپذیرنده شدم

 

شکر کند چرخ فلک از ملک و ملک و ملک                 کز کرم و بخشش او روشن بخشنده شدم

 

شکر کند عارف حق کز همه بردیم سبق                      بر زبر هفت طبق اختر رخشنده شدم

 

زهره بدم ماه شدم چرخ دو صد تاه شدم                       یوسف بودم ز کنون یوسف زاینده شدم

 

از توام ای شهره قمر در من و در خود بنگر                کز اثر خنده تو گلشن خندنده شدم

 

باش چو شطرنج روان خامش و خود جمله زبان           کز رخ آن شاه جهان فرخ و فرخنده شدم

 

 

غزلی زیبا از مولانا

نان پاره ز من بستان جان پاره نخواهد شد

نان پاره ز من بستان جان پاره نخواهد شد     آواره عـشـق ما آواره نـخواهد شد

آن را که منم خرقه عریان نشود هرگز          وان را که منم چاره بیچاره نخواهد شد

آن را که منم منصب معزول کجا گردد          آن خاره که شد گوهر او خاره نخواهد شد

آن قبله مشتاقان ویران نشود هرگز             وان مصحف خاموشان سی پاره نخواهد شد

از اشک شود ساقی این دیده من لیکن         بی نرگس مخمورش خماره نخواهد شد

بیمار شود عاشق اما بنمی میرد ماه            ار چه که لاغر شد استاره نخواهد شد

خاموش کن و چندین غمخواره مشو آخر      آن نفس که شد عاشق اماره نخواهد شد

غزلی زیبا از مولانا

ای نوبهار عاشقان داری خبر از یار ما

ای نوبهار عاشقان داری خبر از یار ما ------------ای از تو آبستن چمن و ای از تو خندان باغ ها

ای بادهای خوش نفس عشاق را فریادرس-------- ای پاکتر از جان و جا آخر کجا بودی کجا

ای فتنه روم و حبش حیران شدم کاین بوی خوش-- پیراهن یوسف بود یا خود روان مصطفی

ای جویبار راستی از جوی یار ماستی -------------بر سینه ها سیناستی بر جان هایی جان فزا

ای قیل و قال توخوش وای جمله اشکال توخوش---ماه توخوش سال توخوش ای سال ومه چاکرتورا

 

 

اشعار زيبا از حضرت مولانا جلال الدين محمد بلخی

مرا پرسی که چونی بين که چونم

مرا پرسی که چونی بين که چونم               خرابم بيخودم مست جنونم

مرا از کاف و نون اورد در دام                 از ان هيبت دو تا چون کاف و نونم

پريزاده مرا ديوانه کرده است                   مسلمانان که می داند فسونم

پری را چهره ای چون ارغوانست               بنالم که ارغوان را ارغنونم

مگر من خانه ی ماهم چو گردون                که چون گردون ز عشقش بی سکونم

غلط گفتم مزاج عشق دارم                      ز دوران و سکونتها برونم

درون خرقه ی صدرنگ قالب                   خيال باد شکل ابگونم

چه جای باد و ابست اب برادر                  که همچون عقل کلی من ذوفنونم

بکش ای عشق کلی جزو خود را               که اينجا در کشاکش ها زبونم

ز هجرت می کشم بار جهانی                   که گويی من جهانی را ستونم

به صورت کمترم از نيم ذره                    ز روی عشق از عالم فزونم

يکی قطره که هم قطرهست و دريا              من اين اشکالها را ازمونم

نمی گويم که من اين گفت عشقست             در اين نکته من از لا يعلمونم

که اين قثه هزاران سالگانست                  چه دانم که من طفل از کنونم

سخن مقلوب می گويم که کرده است            جهان بازگونه بازگونم

سخن انگه شنو از من که به جهد              ازين گرداب ها جان حرونم

حديث اب و گل جمله شجونست                 چه يکرنگی کنم چون در شجونم

غلط گفتم که يکرنگم چو خورشيد              ولی در ابر اين دنيای دونم

خمش کن خاک ادم را مشوران                 که اينجا چون پری من در کمونم

 

اشعار زيبا از حضرت مولانا جلال الدين محمد بلخی

        آنکه بی باده کند                         

آنکه بی باده کند جان مرا مست کجاست

آنکه بيرون کند از جان و دلم دست کجاست

آنکه سوگند خورم جز به سر او نخورم

آنکه سوگند من و توبه ام اشکست کجاست

آنکه جانها به سحر نعره زنانند از او

آنکه ما را غمش از جای ببرده است کجاست

جان جانست اگر جای ندارد چه عجب

اين که جا می طلبد در تن ما هست کجاست

پرده ی روشن دل بست و خيالات نمود

آنکه در پرده چنين پرده ی دل بست کجاست

عقل تا مست نشد چون و چرا پست نشد

آنکه او مست شداز چون و چرا رشت کجاست

قابوس نامه

«ما را صنما همی بدی پیش آری ** از ما تو چرا امید نیکی داری.»

 

«رو رو جانا همی غلط پنداری ** گندم نتوان درود چون جو کاری.»

 

«مال را عوض بود جان را نبود.»

 

«مثال پادشاه زادگان مثال مرغابی بود و مرغابی بچه را شنا نباید آموخت.»

 

«مردم بی قدر را زنده مشمار.»

 

«مردم را به مردم آزمای پس به خویشتن که هرکه به کسی نشاید به تو نیز نشاید.»

 

«مرگ به دان که نیاز به همسران.»

 

«مستی در قدح بازپسین بود.»

قابوس نامه

• «با مردم بی هنر دوستی مکن که مردم بی هنر نه دوستی را شاید نه دشمنی را.»

• «بپرهیز از نادانی که خود را دانا شمرد.»

• «بجز پیرسالار لشکر مباد.»

• «بسیار گفتن دوم بی خردی است.»

• «به حهان فرومایه تر از آن کسی نبود که دیگری را بدو حاجتی بود و تواند اجابت کردن و نکند.»

• «به خویشاوندان کم از خویش محتاج بودن مصیبتی عظیم دان که در آب مردن به که از غوک زنهار خواستن.»

قابوس نامه

نکاتی از قابوس نامه:

• «اگر تو را دشمنی باشد دلتنگ مشو که هرکه را دشمنی نباشد، بی قدر و بها باشد.»

• «اگر خواهی از پشیمانی دراز ایمن گردی به هوای دل کار مکن.»

• «اگر خواهی از رنجیدگی دور باشی آن چه نرود مران.»

• «اگر خواهی از زیرکان باشی در آئینه کسان مبین.»

• «اگر خواهی از شمار آزادمردان باشی طمع را در دل خویش جای مده.»
  
• «چرا زنده شمرد خود را کسی که زندگانی او جز به کام او باشد.»

• «چرا دشمن نخوانی کسی را که جوانمردی خود، آزار مردمان داند.» 

• «چنان که شیخ ابوسعید ابوالخیر گفته است آدمی از چهار چیز ناگزیر بود: اول نانی، دویم خلقانی (جامه کهنه)، سیم ویرانی، چهارم جانانی.»

• «چنان که عیب دوستی و یا عیب شخص محتشمی بر تو معلوم شود، زنهار مگوئی.»

 

شعر خودم

  " همه جا زيباست "

 

پروانه شوق در طلبِ شمـعِ وجود

بـلبلِ خاطـره در دل شـورِ سجود

بوي گل پـرشـده در كلـبة كـاج

 و سـحر در پــي بـيـداريِ مـوج

گل سرخ هركه را مي بيند وسوسه اش

را با او قسـمت مي كنـد و طـراوت را

 شاپرك گرمِ تماشاي طلوع خورشيد

صدف راز باز و مرواريدِ نياز مي خندد

و شقـايق همــه جـا مي شـكفـد

هـــمـه جــا زيــبـاســـت

شعر خودم

 

" شعله هاي زندگي " 

باز مي درخشد شعله هاي زندگي

باز مي خواند قناري بر شاخه های زندگي

به خود گويـم ، نبايد از خود شدن

نـشايد از راه عاشـقي بيـرون شـدن

در بهار آرزوها مي دمد صبحِ اميد

در كنار ياس هاي زرد با عشق و اميد

سر دهـم آواز هـم نـواي بلبـلان

فاش مي سازم اسرارِ عاشقي با نوگلان

خنده بر لب ، سر پر از شورِ نياز

دل مي رسد از راه هنگام راز و نياز

 

 

شعر خودم

"ناقوس مرگ " 

باز هم ناقوس مرگ مَردي

از دور در گوش مي پـيچد ،

باز مادري بي رمق بر خاك افتاده

اشك هايش خشكيده در چشم و

بغضي مانده بر راه گلويش ،

سـخت و درد آلـود ،

نزديك تر رفتم

باز هم نزديك

از خودم بي خود،

از ميان هياهوي رنج و درد بگذشتم ،

به يك آن سكوتي سخت حكمفرما شد ،

در سكوت ؛

صداي جير جيرِ پله هاي جايگاهِ مرگ

يا همان آواي ساز و چنگ مرگ

مي آمد به گوش ...

پيش بردندش ...

صداي ضجه هاي مادرش

او را به خود آورد ،

تا چشم بگشود ،

سنگيني طنابي سرد را

بر گردنش حس كرد و امّا مَرد ،

بـي تـقلّا ، آسـوده خـا طـر بـود ،

صندلي افتاد ، چشمش سياهي رفت ،

فريادي كشيد از درد :

آي ..... اي زندگي بدرود ،

دست مرا بوسيد مرگ امّا چه زود !

حال مي فهمم آن مرد من بودم ،

مردي از راهي دراز و دور ...

بي سبب افتاده در دام

بد خواهان پر آشوب

خورده خنجری از پشت ،

سخت و درد آلود

شده غرقه در منجلاب

خواست های شوم اين مردان ،

همه نا سپاس و کفرکيش و پست

بگذريم ،اين حرف ها ديگر ندارد سود،

آي ! اي زندگي بدرود ...

شعر خودم

 

                                     " چنگ "

 

فردا روزي اگر سر به كوهي بردي

                                                    يادت باشد به دل ما هم سر بزني

 

هـر زمان آبـي نوشيـدي در راه

                                                   نَمـي هـم بر خـاكِ دلِ ما بزني

 

در دشت نگـاه گل هم مي رويد

                                                  با نگاهت گلي هم به سر مـا بزني

 

دل تنگم را به كناري ببري و تو هم

                                                   ناخنكي بـر چنـگ دل مـا بزني

شعر خودم

 " جواب آتشين "

 

 

سرد است خانه بي تنورِ گرمِ

 

پرسش هاي بي پاسخ

 

در پي آشفتگي هاي هفت رنگِ

 

اين شاخه هاي لختِ خشكيده

 

سر به سر در اجاقِ صحبتِ

 

این مردانِ ، سرگردان

 

يكي را بي سبب در جاده هاي

 

نا تمامِ رفته بي حاصل ، سرد مي سوزد

 

اين چه سرابي است! چه سرابي !؟

 

تا آسمان ، مهتاب مي پرسد :

 

" كجا يابم جوابِ آتشينِ رنج هاي

 

مانده بر دوشِ زمين را گرم و بي دود "